برگ سبز

  • مشاهده در قالب پی دی اف

موضوع: حکایت وعظ در جامع بعلبک - گلستان سعدی

 

                                                                                  Signs_green_leaf-11.jpg                        

 

 

 

در جامع بعلبك وقتي كلمه اي چند همي گفتم به طريق وعظ با جماعتي افسرده، دلمرده، ره از عالم صورت به عالم معنا نبرده. ديدم نفسم در نمي گيرد و آتشم در هيزم تر اثر نمي كند. دريغ آمدم تربيت ستوران و آينه داري در محلت كوران. وليكن در معني باز بود و سلسله سخن دراز در معاني اين آيت كه " و نحن اقرب اليه من حبل الوريد". سخن به جايي رسانيده كه گفتم:

دوست نزديك تر از من به من است
وينت مشكل كه من از وي دورم
چه كنـــــم بـا كــــه توان گـفت كه او
در كنــــــار من و من مهـــجورم

من از شراب اين سخن مست و فضاله قدح در دست كه رونده اي بر كنار مجلس گذر كرد و دور آخر در او اثر كرد و نعره اي زد كه ديگران به موافقت او در خروش آمدند و خامان مجلس به جوش. گفتم اي سبحان الله ! دوران با خبر در حضور و نزديكان بي بصر دور.

فهم سخن چون نكند مستمع
قوت طبـع از متكلم مـــجوي
فســحت ميــدان ارادت بيــــار
تا بزند مرد ســخنگوي گوي
آخرین بروز رسانی مطلب در شنبه ، 26 اسفند 1391 ، 01:26