برگ سبز

  • مشاهده در قالب پی دی اف

موضوع: حکایت چهل و پنجم از گلستان سعدی

 

                                                                                  Signs_green_leaf-11.jpg                                                           

 

 

 

پادشاهی به دیده ی استحقار در طایفه ی درویشان نظر کرد، یکی زان میان به فراست به جای آورد و گفت ای ملک ما در این دنیا به جِیش از تو کم تریم و به عیش خوش تر و به مرگ برابر و به قیامت بهتر
اگر کشور خدای کامران است                      وگر درویش حاجتمند نان است
در آن ساعت که خواهند این و آن مرد           نخواهند از جهان بیش از کفن برد
چو رخت از مملکت بر بست خواهی            گدای بهتر است از پادشاهی
ظاهر درویشی جامه ی ژنده است و موی سترده و حقیقت آن دل زنده و نفس مرده
نه آن که بر در دعوی نشیند از خلقی           وگر خلاف کنندش به جنگ برخیزد
اگر ز کوه فرو غلطد آسیا سنگی                 نه عارف است کز راه سنگ بر خیزد
طریق درویشان ذکر است و شکر و خدمت و طاعت و ایثار [1] و قناعت و توحید و توکل و تسلیم و تحمل. هر که بدین صفت ها که گفتم موصوف است به حقیقت درویش است و گر در قباست اما هرزه گردی بی نماز هواپرست هوس باز که روزها به شب آرد در بند شهوت و شب ها روز کند در خواب غفلت و بخورد هر چه در میان آید و بگوید هر چه بر زبان آید رند است و گر در عباست
ای درونت برهنه از تقوی           کز برون جامه ی ریا داری
پرده ی هفت رنگ در مگذار         تو که در خانه بوریا داری
آخرین بروز رسانی مطلب در شنبه ، 26 اسفند 1391 ، 01:27