داستانهای مثنوی معنوی

  • مشاهده در قالب پی دی اف

موضوع: داستان پيرِ چنگي و سه اندرز از آن

 

                                                                         masnavi.jpg  

 

 

 

آن شنیدستی که در عهد عمر                   بود چنگی مطربی با کرّ و فر
بلبل از آواز او بی خود شدی                    یک طرب زآواز خوبش صد شدی
مجلس و مجمع دمش آراستی                    وز نوای او قیامت خواستی
از نوایش مرغ دل پران شدی                     وز صدایش هوش جان حیران شدی
چون بر آمد روزگار و پیر شد                   باز جانش از عجز پشّه گیر شد
گشت آواز لطیف جان فزاش                    زشت و نزد کس نیرزیدی به لاش
چونکه مطرب پیرتر گشت و ضعیف            شد ز بی کسبی رهین یک رغیف
گفت عمر و مهلتم دادی بسی                     لطفها کردی خدایا با خسی
نیست کسب امروز مهمان توام                   چنگ بهر تو زنم آن توام
چنگ را برداشت و شد الله جو                   سوی گورستان یثرب آه گو
گفت خواهم از حق ابریشم بها                   کاو به نیکویی پذیرد قلبها
چونکه زد بسیار و گریان سر نهاد              چنگ بالین کرد و بر گوری فتاد
آن زمان حق بر عمر خوابی گماشت            تا که خویش از خواب نتوانست داشت
سر نهاد و خواب بردش خواب دید              کامدش از حق ندا جانش شنید
بانگ آمد مر عمر را کای عمر                 بنده ما را ز حاجت باز خر
بنده ای داریم خاص و محترم                    سوی گورستان تو رنجه کن قدم
ای عمر بر جه ز بیت المال عام               هفتصد دینار در کف نه تمام
پیش او بر کای تو ما را اختیار                این قدر بستان کنون معذور دار
سوی گورستان عمر بنهاد رو                 در بغل همیان دوان در جستجو
گرد گورستان دوانه شد بسی                   غیر آن پیر او ندید آنجا کسی
گفت این نبود دگر باره دوید                   مانده گشت و غیر آن پیر او ندید
گفت حق فرمود ما را بنده ای است           صافی و شایسته و فرخنده ای است
پیر چنگی کی بود خاص خدا                  حبّذا ای سرّ پنهان حبّذا
چون یقین گشتش که غیر پیر نیست           گفت در ظلمت دل روشن بسی است
آمد او با صد ادب آنجا نشست                بر عمر عطسه فتاد و پیر جست
مر عمر را دید و ماند اندر شگفت          عزم رفتن کرد و لرزیدن گرفت
پس عمر گفتش مترس از من مرم            کت بشارتها ز حقّ آورده ام
حق سلامت می کند می پرسدت              چونی از رنج و غمان بی حدت
نک قراضه چند ابریشم بها                    خرج کن این را و باز اینجا بیا
پیر لرزان گشت چون این را شنید             دست می خایید و بر خود می تپید
بانگ می زد کای خدای بی نظیر              بس که از شرم آب شد بیچاره پیر
چون بسی بگریست و از حد رفت درد        چنگ را زد بر زمین و خرد کرد
گفت ای بوده حجابم از اله                        ای مرا تو راهزن از شاهراه
حیرتی آمد درونش آن زمان                       که برون شد از زمین و آسمان
حال و قالی از ورای حال و قال                  غرقه گشته در جمال ذو الجلال
چونکه قصه حال پیر اینجا رسید                  پیر و حالش روی در پرده کشید
پیر دامن را ز گفت و گو فشاند                    نیمِ گفته  در دهان ما بماند

 

آخرین بروز رسانی مطلب در جمعه ، 27 بهمن 1391 ، 20:42